ξαναένιωσα πάλι απόψε μετά από τόσο καιρό τη δική σου αύρα στο πέρασμα της ύπαρξής μου...
πέρασε τοσος καιρός που ειχα να νιωσω το θρόισμα της φωνης σου να διαπερνά το είναι  μου
κ εγώ να αισθάνομαι μικρή κ ανήμπορη να σου αντισταθώ...
συναντήθηκαν οι δρόμοι μας μεσα στο πολύβουο πλήθος της μεγαλούπολης για τόσο λίγο κ μετά...
μετά σ έχασα... έφυγα μακριά κ πηρα ολες τις μικρές στιγμές που πέρασαν σαν αστραπή κ φύγανε
δεν έφυγαν όμως απ το μυαλό μου, σφήνωσαν για τα καλά κ αιχμαλωτίστηκαν στα κύτταρά μου...